Deze blog mag dan wel "Katie en Laurent bij de Khmer" heten, tot nu toe was het vooral Laurent bij de Khmer! "Wat doet Katie toch ondertussen, tijdens al die uren waarin Laurent achter zijn computer gekluisterd zit, geheel gebiologeerd door en geconcentreerd op het herbeleven van zijn avonturen? Is ze überhaupt wel meegereisd? Heeft ze zich stiekem onder Nicky's bed verstopt om de volgende 3 maand een lenteslaapje te houden?" De foto's vertelden jullie in elk geval al dat ik wel degelijk op Cambodjaanse bodem vertoef, maar daarmee bleef de eerste vraag nog onbeantwoord. Welnu, het antwoord hierop is veelvuldig: terwijl mijn geliefde zich bekommerde om het nieuws aan het thuisfront, perfectioneerde ik volgende vaardigheden: kleren uitpakken, kleren weer inpakken, dingen kwijtraken, dingen terugvinden, dutjes doen, de Lonely Planet uitpluizen op zoek naar fijne restaurantjes en andere culinaire ervaringen, nog wat meer uitpakken, en nog wat meer dutten...
Ondertussen ben ik dus ongeveer gerecupereerd van de jetlag en kan ook ik het woord tot jullie richten! Ik weet niet precies wat Laurent jullie reeds vertelde, maar laat ik jullie een aantal dingen vertellen die mij hier opvallen... Ten eerste; het is hier heerlijk. Niet alleen het land, of wat we er toe nog toe van gezien hebben, maar ook de mensen: het clichébeeld van de overvriendelijke Aziaat is hier waarheid, maar op een schattige, niet opdringerige, waarachtige manier. Ten tweede; de manier waarop we dit alles mogen beleven is een ongelooflijk privilege. We slapen hier de komende 6 weken in een piekfijne hotelkamer, met kraaknette badkamer, kunnen altijd op de gratis van het hotel uitgeleende fietsen springen (en ons straks daarmee ook naar het ziekenhuis verplaatsen) of een plons in het zwembad wagen... Een overvloed van luxe hier. Op het eerste zicht leek dit ons misschien wat af te doen aan het avontuurlijke van een overzeese stage, maar nu het werkelijke 'stage' gebeuren eraan zit te komen (morgen de eerste dag!), beseffen we dat dit wel eens geen extreem overbodige luxe zou kunnen zijn. Onder andere door het volgende feit: het is hier bloedheet. Vandaag hadden we het lumineuze idee om nog eens extra lang te slapen en dan vlak op de middag naar het centrum te fietsen - niet meteen een verkwikkend fietstochtje, om het eufemistisch uit te drukken! Als we dus morgen in die hitte ook nog eens doktertje zullen mogen spelen, zal thuiskomen in een oase van rust en koelte heel erg welkom zijn.
Het schrijven van deze post werd onderbroken door de eerste ontmoeting met Dr. Ritty, onze stagemeester hier (en de daarbijhorende paniek bij terugkeer in onze kamer; mijn op sterven na dode computer leek de geest gegeven te hebben midden in mijn blogpost en al mijn getyp mee het graf in te hebben genomen - wat gereanimeer later bleek de schade beperkt). Zeer vriendelijke jongeman, dachten we op het eerste zicht, maar wat later in de conversatie bleek deze heer eerder een vijftiger dan een late twintiger te zijn. Morgen komt dan de grote dag; we worden om 8u00 in het ziekenhuis verwacht, alwaar hij ons zal voorstellen aan al "zijn" artsen, en dan... tja, wie weet wat er dan zal volgen?! Jullie horen beslist snel meer!
Het schijnt hier op deze blog traditie te zijn af te sluiten met een aantal fotootjes, en daar zal ik mij dan ook aan houden. U zal merken dat deze zich vooral concentreren rond één van mijn grootste interessegebieden: het culinaire reizen! We hebben hier al waanzinnig lekker Indisch gegeten, vanavond was het de beurt aan heerlijk Mexicaans, en tussendoor zijn de Iced Cappuccino's en aanverwanten ook met veel goedkeuren onthaald! (De traditionele Khmerse keuken zou als basisingrediënt gefermenteerde vis hebben, dus daar wachten we nog heel even mee...) Geniet mee en tot snel!
Croissants, chocoladekoeken, iced cappuccino's, heerlijke salades... Niet voor elke dag, wegens net iets boven ons budget (van maximum 5 dollar per maaltijd), maar toch voor af en toe!
Laurent en de Mango Margarita!
